Ամուսինն ուշադրություն չէր դարձնում կնոջը և ամբողջ ժամանակն անցկացնում էր դրսում, բայց մի օր տեղի ունեցավ մի բան, որը փոխեց նրա կյանքն ընդմիշտ

Այդ օրը Կատյան ավելի շուտ էր արթնացել, քան ամուսինը՝ Իգորը։ Կինը մտածում էր. Քսան տարի է միասին ենք, և այս ամբողջ ընթացքում ապրում ենք օտարի պես:

Իգորը բացեց աչքերը և հարցրեց. Ինչո՞ւ ես արթուն: Կիրակի է, հանգստացիր: Անելիքներ շատ կան», — կոպիտ պատասխանեց Կատյան, հանգիստն ինձ համար չէ: Սկսվե՜ց. — մտածեց Իգորը, — ժամանակն անցնում է, բայց այս տանը ոչինչ չի փոխվում, — արհամարհական հայացք նետեց կնոջ կողմն ու շրջվեց:

Կատյան առավոտյան վաղ էր արթնացել, արդուկել էր լվացված հագուստը, ուտելիք էր պատրաստել, փոշեկուլով մաքրել էր բնակարանի փոշին, գնաց էր խանութ: Նա նյարդայնացած մտավ խոհանոց: — Դու չես հոգնել վի ճելուց,- հարցրեց դուստրը,- ամեն անգամ նույնն է:

«Դու սովորեցնում ես, թե ինչպես ապրել», — զայ րացավ Կատյան, — գնա քո տեղը, — Նատալյան գդալը նետեց սեղանին և դուրս եկավ խոհանոցից:

Իգորը չցանկացավ վեր կենալ։ Նա սպասում էր, որ կինը, դուստրն ու որդին նախաճաշեն ու դուրս գան խոհանոցից, որպեսզի կարողանա հանգիստ նախաճաշել:   -Շուտ վեր կաց,- շշուկով ասաց որդին,- թե չէ մայրիկը պահանջում է,  որ պետք է սեղանը մաքրել, իսկ դու դեռ չես նախաճաշել։ Իգորը գնաց խոհանոց:

Դժգոհ Կատյան լուռ նախաճաշը դրեց սեղանին ու դուրս եկավ խոհանոցից։ «Գոնե հանգիստ նախաճաշեմ»: Նախաճաշեց ու դուրս եկավ տանից: «Որտե՞ղ է հայրիկը», — հարցրեց Կատյան երեխաներին ՝ դուրս գալով լոգարանից, — նա նորից գնացե՞լ է: Նատալյան լռեց, իսկ Միշան գլխով արեց։

Կատյան զայ րացած հայացքն ուղղեց դռան կողմն ու մտածեց. Կրկին ուշ է գալու: Նա կարոտում էր այն ժամանակները, երբ նրան նոր էին ծանոթացել, երբ նրանք միշտ միասին էին, իսկ այսօր նրանք օտարացել են:

Կատյան  մաքրեց ար ցունքներն ու  զանգահարեց ընկերուհուն, հագնվեց ու դուրս եկավ տանից: Փողոցն անցնելիս նա չնկատեց արագընթաց մոտեցող մեքենան, լսեց ազդանշանի ձայնը, ուժեղ հարված զգաց ու կորցրեց գիտակցությունը..

 Իգորի հեռախոսը զանգեց, նայեց ծանոթ համարին ու անջատեց հեռախոսը: Ո՞վ էր, — հարցրեց ընկերը: Կատյան, — արհամարհանքով պատասխանեց Իգորը, — հոգնել եմ նրա նվն վոցն ու գան գատները լսելուց, նրա դժգոհ դեմքը տեսնելուց: Հեռախոսը շարունակում էր զանգել:

Ընկերը հորդորեց պատասխանել, միգուցե ինչ որ բան է պատահել: Իգորը դժկամությամբ միացրեց հեռախոսը ու հանկարծ քարացավ: Րոպեներ անց նա հասավ հիվանդանոց, գրկել էր Կատյայի ձեռքն ու համբուրում էր, խնդրում էր չլքել իրեն:

Օրեր անց Կատյային դուրս գրեցին հիվանդանոցից: Սիրեք և գնահատեք միմյանց այստեղ և հիմա,հետո կարող է ուշ լինել: Ընտանիքը ամենաթանկ բանն է աշխարհում:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.