Նստեցի երթուղային ավտոբուս, ականջակալներս դրեցի ու հանկարծ լսվեց. շատ ուժեղ ճիչ ․Շրջվեցի ու․․․

Բարձրացա ավտոբուս, նստեցի, ականջակալներս դրեցի ու … հանկարծ զգացի, որ ավտոբուսի մեջ խ-առնաշփոթ է տիրում… Ավտոբուսը մոտեցավ կանգառին, բարձրացա, նստեցի ազատ նստարանին, ու քանզի մի քանի կանգառ պետք է գնայի, ականջակալներս հանեցի ու դրեցի և ․․․

Հանկարծ զգացի, որ ավտոբուսի մեջ խա-ռնաշփոթ է, վարորդը կտր-ուկ արգ ելակեց ու ար   ագ գնաց դեպի հետևի մաս, նրան հետևեցին նաև մյուսները։

Պարզ եղավ, որ ավտոբուսի հետևամասում մի հ-ղի կին էր նստած ու այդ ցш -վից գш-լшրվում էր։ Մի տարեց կին հանգստացնում էր այդ հղի կնոջն ու ասում՝ շնչ իր,
շն չիր։ Հանկարծ նրա նստարանի տակ шր- յшն հետքեր եղապ: Այդ պահին ավտոբուսի վարորդը բարձր ձայնով ասաց.

— Մյուս կանգառը ծն  նդատուն; Եվ նստելով ղեկի մոտ, մեծ արագությունով սլ  ացավ դեպի մոտակա ծն  նդատունը։ Նստատեղի տակ шր- յшն հետքը գնալով ավելի էր շատանում: Վարորդը այնպիսի մեծ արագ  ությունով էր քշում, որ մի քանի րոպեից մենք հասանք ծննդատուն:

Ծննդատան մուտքի մոտ նա կայանեց ավտոբուսը և այդ կնոջը արագ գրկելով տարավ ներս: Կնոջ պայուսակը ավտոբուսի մեջ էր մնացել, ես նրա պայուսակի մեջ գտա բջջային հեռախոսը, գտա նաև ամուսնու հեռախոսահամարը և զանգահարեցի ու ամուսնուն պատմեցի կատարվածը։

Հինգ րոպե չանցած ամուսնու ամվտոմեքենան սր-ընթաց մտավ դեպի հի-վանդանոցի բակ, ամուսինը արագ իջավ մեքենայից ու շատ արագ քայլերով մտավ ներս։

Մենք բոլորս, ավտոբուսի բոլոր ուղևորները, որ օտար մարդիկ էինք ու իրար չէինք ճանաչում, հարազատի նման անհամբեր սպասում էինք ավտոբուսի «փոքրիկ ուղևորի» լույս աշխարհ գալուն: Մի փոքր ժամանակ անցնելուց հետո, ամուսինը ուրախ դուրս եկավ հի-վանդանոցի շենքից.

— Ծնվեց, որդիս, ծնվեց… Ի՞նչ է անունդ եղբայր,- հարց տվեց վարորդին։ —Միշա, — համեստորեն ասաց վարորդը։ —Այժմ ես գիտեմ ինչպես անվանել տղայիս։

Оставьте комментарий