Երբ որդիս մեզ ծանոթացրեց իր ընտրյալի հետ, ես ու ամուսինս ուղղակի կորցրեցինք խոսելու ունակությունը․․․

Երբ որդիս մեզ ծանոթացրեց իր ընտրյալի հետ, ես ու ամուսինս ուղղակի կորցրեցինք խոսելու ունակությունը․․․Ծնողները միշտ չէ, որ գոհ են լինում իրենց զավակների երկրորդ կեսի ընտրությունից: Նրանք բոլորն էլ ունեն տարբեր արձագանքներ ` ինչ-որ մեկը ըն- դունում է իր երեխայի ընտրությունը, ինչ-որ մեկը սկսում է վիճել և ընտրության առաջ է կանգնեցնում երեխային:

Բայց ես միշտ գի- տեի, որ իմ որդուն համոզելն անհնար է և վճռական էի ընդունելու նրա ցանկացած ընտրությունը,բայց երբ տղաս բերեց իր ընկերու- հուն, ես չէի հավատում իմ աչքերին: Ես և կինս վաղուց էինք կռահել, որ ինչ-որ մեկը հայտնվել է մեր որդու կյանքում: Նա դարձել էր անուշադիր, մտքերով սավառնում էր ամպերի մեջ, իսկ երեկոյան անհետանում էր:

Սա շարունակվեց բավականին երկար ժամանակ, բայց որդիս չէր շտապում մեզ հետ ծանոթացնել իր ընտրյալին, և մենք էլ նրան չէինք ստիպում, վերջիվերջո նա ընդամենը 20 տարեկան էր և դեռ ժամանակ կունենար ամուսնանալու համար: Բայց մի անգամ նա գալով տուն մեզ ասաց․ -Մայրիկ, հայրիկ, ես հաջորդ ամիս ամուսնանում եմ, — շտապելով նաև ավելացրեց. -Ես և Մարինան արդեն դիմում ենք ներկայաց- րել՝ ամուսնության համար: Ես ու կինս զարմացած նայեցինք միմյանց:

-Դե որդիս դու գիտես, որ մենք միշտ քո կողքին ենք,- ասացի ես, և փորձեցի իրավիճակը միքիչ թեթևացնել․ -Մինչ հարսանիքը դու գոնե կծանոթացնե՜ս մեզ հետ նրա հետ։ -Իհարկե,- թեթևացած պատասխանեց տղան։

Միայն թե իմացեք, որ նա ինձանից մի քանի տարով մեծ է։ Մեկ շաբաթ անց մենք հուզմունքով ակնկալում էինք հանդիպել մեր ապագա հարսիկին: Կինս արագորեն սեղան բացեց, և ավարտե- լով բոլոր նախապատրաստությունները ՝ նստեց բազմոցին: -Ում էլ որ մեր տղան ընտրի, մենք պետք է հանգիստ և զսպված լինենք, — ասաց կինս՝ ինքն իրեն հանգստացնելով:

Կնոջ մտքերն ընդհատվեցին դռան զանգից: Ես բացեցի դուռը և ներս հրավիրեցի մեր երկար սպասված հյուրին: Առաջինը ներս մը- տավ որդիս, որից հետո նրա ընտրյալը: — Սա Պավել Ալեքսեևիչն է՝ հայրս, իսկ սա մայրս է՝ Ալեքսանդրա Իվանովնան, — հանդիսավոր կերպով սկսեց Անդրեյը,-նա էլ իմ… -Մարիանա՜,- միասին ասացինք ես և կինս՝ որդուս ընդհատելով։ Միջանցքում տիրեց լռություն։ Որդիս զարմացած մեկ մեզ էր նայում, մեկ Մարիաննային։ -Համեցեք հյուրասենյակ,- ստիպված ասաց կինս։

Նստելով սեղանի շուրջ, նորից լռություն տիրեց։ -Չեմ հասկանում ինչ է կատարվում այստեղ,- բարկացած ասաց Անդրեյը։ Ես լուռ բացեցի շամպայնի շիշը, և լցրեցի բոլորիս բաժակները։ -Խմենք մեր հանդիպման համար,- բաժակը վեր բարձրացնելով ասացի ես։ Կինս և Մարիաննան լսելով ինձ վերցրեցին բաժակները։ -Ես չգիտեի, որ Անդրեյը Ձեր որդին է,- ամաչելով ասաց Մարիաննան։ -Մի արդարացիր Մարիան,- հանգիստ ասացի ես․- Ես և կինս որ ոշել ենք, որ կընդու նենք մեր որդու ընտրությունը, բայց անկեղծ ասած, դու մեզ շատ զարմացրեցիր։

Տղաս սկսեց ավելի շատ բարկանալ՝ չհասկանալվ, թե ինչ է կատարվում։ Ես հանգիստ ասացի Անդրեյին, որ Մարիաննան իմ քրոջ համադասարանցին է և որ արդեն 10 տարի է, ինչ մենք չենք հանդիպել։ Փաստորեն Մարիաննան ոչ թե մի քանի տարի, այլ հենց 10 տարով էր մեծ մեր որդուց։

Ի վերջո, որդուս հարսանիքն այնուամենայնիվ տեղի ունեցավ, և մենք դեմ չկանգնեցինք նրա ընտրությանը, քանի որ իմանալով և՛ Անդրեյին, և՛ Մարիաննային, ես կարող էի ենթադրել, որ այս կնոջ համար իմ որդին շատ երկար է պայքարել, և որ նրանց դեմ գնալով նա կարող էր հեշտությամբ սահմանափակել հաղորդակցությունը մեզ հետ, իսկ մենք դա չէինք ցանկանում:

Մենք իսկապես չէինք ցանկանում կրցնել մեր որդուն։ Նրանք այժմ ունեն երկու երեխ և մենք պաշտում ենք մեր թոռներին, չնայած նրան, որ այդքան էլ եր- ջանիկ չենք մեր որդու ընտրությունից։

ОСТАВЬТЕ ОТВЕТ

Please enter your comment!
Please enter your name here

spot_imgspot_img

Դիտեք նաև

Related Articles